nakreche

narty, na wiele sposobów, subiektywnie

Category Archives: Rady


by 5 Komentarzy

Samolotem z nartami

źródło: Swiss

źródło: Swiss

Ten post to zbiór porad nt. targania ze sobą nart samolotem – różni się zdecydowanie od tego co możecie poczytać na portalach narciarskich, i powstał na bazie moich osobistych doświadczeń.

Czy na pewno brać ze sobą?

Zanim zdecydujesz się spakować narty w podróż lotniczą, musisz odpowiedzieć sobie na zasadnicze pytanie: czy to się opłaca? Jeśli na miejscu, do którego jedziesz/lecisz jest możliwość pożyczenia nart i lecisz na mniej niż 10 dni – być może znacznie taniej narty pożyczyć. Dodatkową zaletą tego rozwiązania jest możliwość przetestowania sobie różnych modeli nart. W tej sytuacji dobrym rozwiązaniem jest spakować tylko buty narciarskie (unikacie grzyba, macie but wygrzany i dopasowany do stopy, itd…)

Przykład: moja podróż na Alaskę odbywała się przez 5 lotnisk / 4 loty w każdą stronę. Za dopłatę za przewóz nart za te 8 lotów musiałbym zapłacić drugie tyle co za sam bardzo tani bilet. Okazało się, że na miejscu w górach masywu Chugach mogę pożyczyć narty. Była to bardzo dobra decyzja: oprócz wielokrotnie mniejszej ceny, mogłem pojeździć na wielu modelach, które zawsze chciałem przetestować: K2 DarkSide, K2 Pontoon, i kilka topowych modeli Dynastara.

Ok – jeśli jednak zdecydowałeś się zabrać narty: reguły linii lotniczych

Jeśli jesteś przekonany, że chcesz wziąć ze sobą narty – powinieneś zapoznać się z regułami przewozu u przewoźnika. Jeśli lecisz klasą ekonomiczną normalnymi liniami lotniczymi, standardowo obowiązująca reguła to: jedna sztuka bagażu LUB przewóz sprzętu sportowego do 23kg. Jeśli wybierzesz sprzęt sportowy zamiast normalnego bagażu – większość linii odprawi Ci *dwie* sztuki bagażu: narty i buty (czasem trzeba się o to wykłócić z osobami przy odprawie, bo nie wiedzą o tym!). Będziesz mógł spakować dużo rzeczy do pokrowca na narty i buty pod warunkiem, że ich łączna waga nie przekroczy zadanego przez linie lotnicze limitu. Pamiętaj jednak, że w tej sytuacji nie możesz odprawić normalnej sztuki bagażu. Swoje rzeczy musisz rozdysponować między pokrowce i bagaż podręczny.

Jeśli masz np. kartę frequent traveller albo senator w LOT/Lufthansa – przysługuje Ci przewóz nart oprócz standardowej sztuki bagażu: http://www.miles-and-more.com/online/portal/mam/pl/program/information?nodeid=2547184&l=en&cid=1000340

Jeśli lecisz tanimi liniami – przygotuj się na spore dopłaty za przewóz nart, ale sprawdzaj też promocje. Np. na początku zimy Wizzair często ma 2-3 dni, kiedy do rezerwacji biletu przysługuje przewóz nart za darmo: przykład: https://nakreche.com/2013/10/15/narty-za-darmo-z-wizzair-do-dzis/

Pamiętaj, że często w porcie docelowym narty nie wyjadą na podajniku wraz z innymi torbami. Szukaj punktu oznaczonego jako „oversized luggage”. Niestety nie ma tutaj sprawdzonej reguły. W części lotnisk narty wyjeżdżają razem z walizkami (mimo istnienia punktu bagażu ponadwymiarowego), w innej części przynoszą je do takich punktów. W praktyce będziesz pewnie krążyć między podajnikiem bagażu a punktem bagażu ponadwymiarowego, sprawdzając gdzie są narty.

Lotniska, gdzie narty były dostarczone na normalny podajnik: Oslo – Gardenmoen, Kiruna, Osaka, Tokio, Sapooro

Lotniska, gdzie narty były dostarczone do punktu „oversize”: Warszawa, Kraków, Sztokholm – Arlanda, Wiedeń, Mediolan – Malpensa, Molde, Zurych

Pamiętaj, że w Europie przymkną oko na 2-3kg nadbagażu, ale w Stanach czy Azji z reguły limit kilogramów egzekwują bardzo restrykcyjnie. Zdarzyło się, że podczas odprawy wyegzekwowano ode mnie maksymalne odchylenie pół kilograma! Bywa, że w takich sytuacjach musisz ad-hoc przepakować rzeczy do bagażu podręcznego, żeby nie dopłacać. W takich sytuacjach pamiętaj: najcięższe są jeansy i książki 🙂

Lecicie we dwóch / dwie / dwójkę?

Jeśli lecicie we dwójkę – najlepiej podzielić się bagażem. Sprawdzony patent, to kupno pokrowca na dwie pary nart (ale na allegro, nie w skiteam’ie – jest dużo taniej!), a następnie:

  • jedna osoba nadaje sprzęt sportowy: dwie pary nart i jedną parę butów, wypełniając pozostałe miejsce w pokrowcach ubraniami itp, pamiętając o limicie wagi,
  • druga osoba nadaje normalną walizkę z jedną parą butów.

Bagaż podręczny, bagaż rejestrowany, ABS

Pamiętaj, aby do bagażu rejestrowanego włożyć łopatę i sondę lawinową. To szczególnie istotne, bo zwykle wozisz je w plecaku, więc możesz o tym zapomnieć. Jeśli obsługa podczas kontroli bezpieczeństwa każe wyjąć Ci łopatę lub sondę – i zobaczy ich ostre krawędzie – najprawdopodobniej je stracisz.

Jeśli przewozisz plecak lawinowy typu ABS – pamiętaj, że zawiera on nieduży ładunek pirotechniczny. Zgodnie z procedurą, nie powinieneś tego plecaka odprawiać w bagażu rejestrowanym, powinieneś go zabezpieczyć przed przypadkowym „odpaleniem”, zabrać ze sobą i zgłosić to personelowi pokładowemu przed wejściem na pokład. Miałem kiedyś spore problemy z przewiezieniem takiego plecaka – na przewóz musiał wyrazić zgodę kapitan. Przekonała go ulotka z zarządzeniami IATA, oraz specyfikacja ABS’a, które miałem przy sobie. Zastanów się, czy nie lepiej wypożyczyć ABS’a na miejscu jeśli jest taka możliwość. Więcej: https://www.abs-airbag.com/us/abs-in-planes.html

Aktualizacja 30 marca: interesujące rady od Druha Marudy w komentarzach. Dzięki!


by 13 Komentarzy

Rodzaje śniegu

Eskimosi są w stanie ponoć rozróżnić ponad 200 rodzajów śniegu. Przegooglowałem kilkanaście źródeł na ten temat, i moim zdaniem żadne z nich w pełni nie wyczerpuje tematu, a już na pewno nie odnosi się wystarczająco do jazdy na nartach. Pozwólcie więc, że spróbuję…

Zrzut ekranu 2014-02-17 o 17.20.07

W tle można posłuchać „Snow” by Red Hot Chili Peppers (kliknijcie „play” poniżej), a w tabelce rodzaje śniegu, które ja umiem rozróżnić, w kolejności mojej osobistej preferencji do jazdy na nartach. Pominąłem coś?

 

Puch  Nie będę oryginalny. Puch rządzi. Z tą tylko różnicą, że bardzo wielu ludzi i portali używa modnej nazwy „puch” („idziemy na puch”, „jazda w puchu”, „puchowy raj”), kiedy tak naprawdę nigdy w puchu nie jeździli, ani nawet go nie widzieli. Jeżdżąc poza trasami od ponad 10 lat – w prawdziwym puchu przejeździłem maksymalnie kilka dni: jeśli miałeś okazję jeździć w prawdziwym puchu po pas albo głębszym – jesteś szczęściarzem. Co ciekawe, jazda w prawdziwym puchu nie wymaga dużych umiejętności technicznych: jeśli masz odpowiednie narty – po prostu płyniesz w śniegu bez większego wysiłku. Istnieje tylko zagrożenie lawinowe o którym trzeba pamiętać.
Zsiadły puch  Kiedy puch poleży kilkadziesiąt godzin, nie ma wiatru i nie świeci na niego słońce – śnieg zapada się pod własnym ciężarem i tworzy się zsiadły puch. Jest go istotnie mniej (np. po opadzie 20cm na drugi dzień jest tylko 10-15cm zsiadłego puchu) i jest cięższy od świeżego puchu, ale w dalszym ciągu fajnie się w nim jeździ. Po jeździe w zsiadłym puchu widzisz dużo wyraźniej swój ślad, niż ma to miejsce w świeżym puchu.
Gips  Kiedy na puch powieje wiatr, albo już w czasie opadu mocno wieje – tworzy się gips. Jest dużo bardziej zbity i ciężki niż puch, ale da się w nim fajnie jeździć pod warunkiem nabrania istotnej prędkości i mocnych kolan. Jeśli jeździsz po gipsie, a w pobliżu jest las – warto rozważyć wjechanie do niego: jest poważna szansa, że w lesie nie wiało tak mocno i nie ma gipsu, a zamiast niego jest puch lub zsiadły puch.
Lodoszreń  Jeżeli za dnia świeci słońce, a nocą panuje mróz, tworzy się szreń. Jeżeli takie warunki panują wiele dni z rzędu, a warstwa szreni jest wystarczająco gruba, żeby cię utrzymać bez zapadania się głąb – też można po takim śniegu fajnie pojeździć. Pod lodoszrenią jest zsiadły puch, ale wcale nie chcesz się do niego dostać. Jeśli szreń jest gruba – dobrze wybierać takie stoki, które złapały trochę słońca i ją zmiękczyły. Często takie warunki są zbliżone do ubitego śniegu na stokach narciarskich. Dają dobre trzymanie w zakrętach.
Firn  Firn to małe, nieregularne, mokre grudki lodu – występuje często na lodowcach. Nadaje się całkiem dobrze do jazdy, występuje zarówno na trasach jak i poza nimi. Typowo wiosenny śnieg.
Ubity  Czym jest ubity śnieg – każdy wie. Występuje na przygotowanych trasach narciarskich. Da się po nim jeździć szybko, można uprawiać funcarving, body-carving, itd. W tej tabelce jest to też dla mnie punkt decydujący. Jeśli właśnie leży rodzaj śniegu będący powyżej tego miejsca w tabelce – wolę jeździć poza trasą, jeśli jest poniżej – wolę zostać na trasie.
Sztuczny ubity  To samo co powyżej, ale cokolwiek bardziej mokry, ciężki i grudkowy. Po ubiciu jest w sumie podobny do zwykłego śniegu ubitego, ale jest trochę od niego wolniejszy.
Mokry  Ciężki, nasiąknięty śnieg na skutek dodatnich temperatur przez pewien okres czasu. Niezbyt przyjemny do jazdy. Jazda poza trasą wymaga siły fizycznej, wymaga dużo podskoków i dostawiania nart. Mokry śnieg jest wolny, klei się do nart i mocno utrudnia trawersowanie gór.
Szreń łamliwa  Tu zaczynają się poważne schody… Szreń łamliwa tworzy się identycznie jak lodoszreń, ale krócej: w dzień świeci słońce i roztapia warstwę, w nocy mróz mrozi i tak przez kilka dni. Na górze tworzy się twarda warstwa, a pod spodem jest miękko. Szreń łamliwa jest na tyle wytrzymała, że nie łamie się przy jeździe na wprost, ale załamuje się przy kantowaniu i skrętach. Jazda na szreni łamliwej przestaje być dla mnie przyjemnością, a zaczyna być walką o przetrwanie.
Lód  Jeździliście 20 lat temu na Nosalu na samej górze? Jak nie, no to nie wiecie, co znaczy prawdziwy lód na stoku… 😉 Lód, jak sama nazwa wskazuje, to po prostu kurewsko twarda, nie załamywalna warstwa, do której potrzebujesz krawędzi ostrych jak brzytwa. Przy nieostrych krawędziach narta nie daje oporu bocznego i ślizga się swobodnie – dlatego na lodzie łatwo stracić równowagę, a upadek nie należy do przyjemnych. Lód występuje też w dzikich terenach, np. wiosną w zacienionych wąwozach i rynnach na lodowcach. Jeśli występuje poza trasą, jazda jest bardzo niebezpieczna nie tylko ze względu na uraz przy upadku, ale też przez niemożność zatrzymania się i niekontrolowany ześlizg po stoku. Przy podejściach turowych po lodzie potrzebujesz harszli. Po jednym dniu jazdy na lodzie, z reguły twoje krawędzie wymagają ponownego ostrzenia.
Zawiesina  Kiedy głębokiego śniegu jest dużo, ale temperatura przez wiele dni i nocy grubo przekracza zero po dodatniej stronie, ze śniegu tworzy się wodno-śnieżna zawiesina – koloid, która nie daje żadnego oporu bocznego. W takiej zawiesinie jazda na nartach jest po prostu niemożliwa: niezależnie od tego jak ustawisz nartę – zsuwa się ona w dół po najkrótszej drodze, bez możliwości kantowania ani ustawienia kierunku. Jeśli zawiesiny jest grubo – po tym jak włożysz w nią nartę, zawiesina zalewa nartę od góry.


by 2 Komentarze

A może biegówki?

Biegówek miałem spróbować jeszcze w grudniu na Mazurach, ale jak pamiętacie zimę w Polsce mieliśmy i wciąż mamy raczej kiepską… Tymczasem w Warszawie śnieg nie roztopił się jeszcze do zera – szczególnie w lasach i parkach, więc zdecydowałem, że w sobotę rano spróbuję pobiegać na nartach.

Buty swoje już miałem, ciuchy zdecydowałem się użyć te w których biegam. Potrzeba było mi nart i jakiejś wytyczonej trasy. Na skraju lasku bielańskiego, jakieś półtora kilometra ode mnie, jest wypożyczalnia biegówek prowadzona przez pasjonatów biegania na nartach: http://bielany.warszawa.pl/wypozyczalnia/

Za półtorej godziny wypożyczenia nart i kijów zapłaciłem 20PLN. W pobliżu wytyczonych jest kilka tras – ja biegałem na podstawowej pętli o długości 1,5km. Warunki były ponoć trudne, śnieg bardzo twardy, i rzeczywiście przez pierwsze kilkaset metrów – za każdym razem kiedy próbowałem oprzeć się na tyłach/cholewkach butów – a w przypadku butów do biegówek, nie ma tam żadnego podparcia 🙂 – leżałem na ziemi. Ale po kilku minutach złapałem o co chodzi i poszło już trochę lżej. Myślę, że to fajna opcja na aktywność fizyczną zimą w mieście. Długoterminowe prognozy pogody nie wyglądają co prawda obiecująco, ale może za rok uda się pobiegać więcej… kto wie?

Bielany, Warszawa

Bielany, Warszawa, dzisiaj.


by 4 Komentarze >

Hokkaido Sushi

Hokkaido Sushi

Powoli dopinają się szczegóły naszej wyprawy na Hokkaido – wylatujemy z Warszawy 23 stycznia. Dla kogokolwiek wybierającego się na Hokkaido, w szczególności do Niseko – garść linków:

1. tanie linie lotnicze (połączenia do Sapporo z Tokio i Osaki – już od 90PLN za bilet z opłatami)

2. ratraki, skutery, przewodnicy:

Mt Yotei, Hokkaido

Mt Yotei, Hokkaido

3. warunki lawinowe i śniegowe w Niseko i całej Japonii – app’ka na iPhone’a (bardzo wyczerpujący opis warunków dla Niseko): https://itunes.apple.com/us/app/snowjapan-ski-snowboard-in/id393489843?mt

4. zakwaterowanie (banał, ale działa idealnie również w Japonii) – Booking: http://www.booking.com

5. mapy

Village of Samurais, Hokkaido

Village of Samurais, Hokkaido

6. przewodniki

7. pozostałe

Baza tych linków pewnie będzie się powiększać – jeśli szczególnie Cię to interesuje – zajrzyj tu raz jeszcze w lutym…


by 2 Komentarze

Raki i czekan na skitury

Podchodzisz na nartach. Robi się coraz bardziej stromo. Foki przestają trzymać i narty zaczynają się zsuwać do tyłu mimo zamontowanych noży. Zygzakowanie nie pomaga albo wręcz nie jest możliwe, bo nie ma na nie miejsca. Być może jesteś w rynnie lub żlebie. Potrzeba Ci dobrego trzymania, dobrej przyczepności, i jest na tyle stromo, że dwie nogi z fokami na nartach i kijki przestają wystarczać.

To właśnie moment, gdy jesteś zmuszony zrobić zmianę ekwipunku. Zdejmujesz narty i przyczepiasz je do plecaka razem z kijami, wyjmujesz czekan i raki.

Nie zawsze na turach stajesz przed taką koniecznością. Często wiesz, że będzie łagodnie i nie ma sensu targać ze sobą tego całego szpeja. Ale kiedy już wiesz, że może być ostrzej – trzeba się przygotować.

Czy kupować raki i czekan?

Jeśli nie jesteś jeszcze pewny/pewna do czego będzie Ci potrzebny – czy będziesz używał sprzętu zimą czy latem, czy do turów, czy do wspinaczki czy turystycznie, czy będzie potrzebny jeden czekan czy dwa – wstrzymałbym się z kupnem i pożyczał sprzęt w dobrej wypożyczalni. Są tam fachowcy, którzy dobrze doradzą ci w wyborze. Jeśli natomiast już wiesz, do czego będą potrzebne: wiesz, że chcesz wchodzić z nartami, zimą w głębokim śniegu albo po lodowcu – wydaje się, że możesz podjąć decyzję.

Na jaki sprzęt się zdecydować?

Lekkie aluminowe raki koszykowe Black Diamond

lekkie aluminowe raki koszykowe Black Diamond – 10 kolców, cena ok. 300PLN

Raki

Nie chcesz ciężkich stalowych raków, które służą do chodzenia po skałach, kamieniach i piargach. Potrzebne ci będą lekkie raki aluminiowe: 10-12 kolców. Aluminium nie powygina się na śniegu i lodzie. Dobrze będzie jeśli raki będą pasować na twoje turowe buty narciarskie jak i na normalne buty do trekkingu.

Jako amator – nie używam raków automatycznych ani półautomatycznych (nadających się do alpinistycznego obuwia technicznego), a popularnych raków koszykowych: mają dość łatwy sposób zakładania i jednocześnie wystarczają póki co na podejścia na które się porywam. Jednocześnie pasują zarówno na buty trekkingowe jak i skiturowe.

Pamiętaj, żeby do raków koniecznie dokupić neoprenowy pokrowiec. Jeśli włożysz je do plecaka bez niego – jest duża szansa, że zniszczysz sobie coś w plecaku, albo przedziurawisz rakami sam plecak.

Dziaba, czyli czekan

czekan do skiturów

czekan do skiturów Petzl: 50cm, 340g. cena ok. 250PLN

Lekki, aluminiowy i raczej krótki. Na pewno nie będziesz targać ze sobą stalowego żelastwa na plecach. Nie będziesz wykuwał nic w skałach i kamieniach, a na lód i śnieg – aluminium na pewno wystarczy. Jeśli nie jesteś ski-alpinistą, czekan nie musi mieć łopatki do robienia stanowiska. Podstawowe kryterium wyboru czekana do turów to waga. Im więcej będziesz chodził – tym bardziej będzie to dla ciebie oczywiste.

Czekan powinien mięć pętlę nadgarstkową, która pomoże utrzymać go w ręku przy ewentualnym nieszczęśliwym ześlizgu.

Reguły dla turystyki górskiej mówiące o długości czekana: wzrost minus 100cm nie mają zastosowania w czekanach do ski-alpinizmu czy skiturów. Tym czekanem nie będziesz się podpierał! Kup raczej krótszy niż dłuższy: często będziesz w śnieg wbijał nie ostrze, a stylisko (tak!) trzymając czekan za głowicę. Poza tym dłuższy czekan – to większy zamach. Mając 190 cm wzrostu uważam, że czekan długości 50-55cm jest dla mnie w sam raz.

Jeden czekan czy dwa?

Większości ludzi wystarcza jeden czekan, ale są fani lodowej wspinaczki, którzy twierdzą, że bywają w miejscach, gdzie z jednym czekanem nie dałoby się podejść. Nigdy nie byłem w takich miejscach i nie używałem dwóch czekanów. Nie umiem zakładać stanowisk, poręczować gór ani wchodzić po skałkach. To jest blog narciarski, a nie alpinistyczny. Mam dużo szacunku dla kolegów – alpinistów: w tym temacie jestem małym misiem i wszystko przede mną: mam świadomość swoich ograniczeń i tu Wam nawet nie próbuję doradzać. Ja mam jeden czekan a nie dwa. Jeśli szukacie specjalistycznego sprzętu ski-alpinistycznego – polecam strony:

Jeśli natomiast interesują Cię moje pozostałe notki dotyczące sprzętu amatorskiego sprzętu skiturowego, to są tutaj:


by 6 Komentarzy

Izolatory

Kontynuując moje posty szafiarskie, dziś chciałem napisać o warstwie izolującej.

Na początek, wyobraź sobie skiturowe podejście lub wymagający fizycznie zjazd poza trasą. Jesteś ubrany/ubrana lekko: bielizna termiczna, jakiś niezbyt gruby polar i nieocieplona kurtka z membrany. Zjeżdżasz, podchodzisz, wykonujesz jakiś wysiłek – wszystko jest okay – nie jest ci zimno. I nagle następuje chwila przerwy: może akurat siedzisz na krzesełku które powoli jedzie w górę i pizga w ciebie wiatr, może czekasz na helikopter, a może odpoczywasz po intensywnym turowym podejściu i coś właśnie pałaszujesz. Po kilku minutach w tym stroju, w temperaturze poniżej zera robi ci się zimno. Na takie właśnie okazje w Twoim plecaku jest ci niezbędna dodatkowa wydajna izolacja. Dodatkowy polar nie zagrzeje cię za bardzo – potrzeba ci czegoś znacznie lepszego. Na rynku istnieją trzy wiodące rodzaje izolatorów:

  • Naturalny puch gęsi lub kaczy
  • Syntetyczna tkanina Thinsulate
  • Syntetyczna tkanina Primaloft

Puch gęsi jest najlepszym izolatorem z nich wszystkich: w testach izolacji wypada zdecydowanie najlepiej, jest również najlżejszy, najtrwalszy i pakuje się do najmniejszych rozmiarów. Byłoby idealnie gdyby nie jedna zasadnicza wada: puch nasiąka wodą. Nawet jeśli masz na sobie dobry wodoszczelny Gore-tex, po tym jak się spocisz – puchówka namoknie jak pielucha. Co gorsza zrobi się ciężka i przestanie cię izolować. Puch koszmarnie ciężko wysuszyć, a nie ma nic gorszego niż wiecznie wilgotna puchowa kurtka. Z tego powodu dla mnie puch odpada i wyobrażam sobie jedyną sytuację, gdzie puchówka wygra z syntetykiem: Antarktyda. Jest najbardziej suchym kontynentem na świecie i jest tam zbyt zimno, aby było wilgotno. Jeśli nie jedziesz na Antarktydę: wybierz syntetyk. Masz alergię: wybierz syntetyk. Jesteś weganką – wybierz syntetyk (przy jego produkcji nie zabito żadnego ptaka).

W grze pozostają więc dwie, dość porównywalne tkaniny syntetyczne: Thinsulate i Primaloft. Zadna z nich nie nasiąka wodą. Primaloft, przy zadanej masie izoluje odrobinę lepiej, i pakuje się do małych rozmiarów trochę lepiej niż Thinsulate. Thinsulate natomiast jest ponoć odrobinę trwalszy niż Primaloft. Nie jestem w stanie tego zweryfikować, ale różne asy na forach twierdzą, że parametry obu tkanin pogarszają się w czasie, przy czym degradacja Thinsulate następuje cokolwiek wolniej niż degradacja Primaloft – jeśli ma to dla ciebie znaczenie. Jest jeszcze jeden argument za Thinsulate: jest tańszy, przy czym nie jest to duża różnica w cenie.

Mój wybór to Primaloft ze względu na lepsze parametry i lepszą „pakowalność” do plecaka. Tradycyjnie już prę ostro na szkło i prezentuję się tutaj w Primalofcie firmy Spyder.

Dobrze dopasowany Primaloft można zakładać zarówno pod, jak i na membranę. (przy czym pod membranę jest znacznie wydajniejszy. na membranę ma sens tylko na krótko i tylko wtedy gdy nie pada)

Dobrze dopasowany Primaloft można zakładać zarówno pod, jak i na membranę. (przy czym pod membranę jest znacznie wydajniejszy. na membranę ma sens tylko na krótko i tylko wtedy gdy nie pada)

Spakowany primaloft. Dla porównania rozmiarów: smartfon.

Spakowany primaloft. Dla porównania rozmiarów: smartfon.

Dodatkowe uwagi przy kupnie izolatora:

  • Kurtka powinna być dopasowana. Przymierzaj na polar: nie powinna wisieć, powinna być lekko taliowana i przylegać – wtedy będzie lepiej spełniać swoje zadanie
  • Dobrze, gdy w zestawie z kurtką jest worek do którego można ją ubić, lub gdy jest wyposażona w dużą wewnętrzną kieszeń do której się ją samą wkłada
  • Jeśli szukasz dobrych promocji, nie musisz mieć koniecznie modeli z ostatniego sezonu w modnych kolorach i możesz trochę pojeździć lub poszukać w necie – znajdziesz kurtki Primaloft i Thinsulate poniżej 400PLN.

Jeśli jesteś zainteresowany moimi innymi szafiarskimi postami, to zachęcam do przeczytania:

To jak: mam pisać teraz o bieliźnie, czy nie? 🙂


by 5 Komentarzy

Sofia, Vitosha

Jestem właśnie w Sofii. To widok z biura:

Vitusha

Vitosha

Góra nazywa się Vitosha (Witosza po naszemu) i da się na niej jeździć. 1000 metrów różnicy wzniesień i wysokość bezwzględna 2290 metrów nad poziomem morza. Dolna stacja wyciągu to zaledwie 12km od centrum Sofii.

Niestety, nawet gdybym wziął jakieś spodnie, kurtke i udałoby się pożyczyć sprzęt – jest jeszcze za wcześnie. Co prawda spadł już tu pierwszy śnieg, ale Vitosha jest z reguły gotowa na jazdę w drugiej połowie grudnia lub na Nowy Rok.

Dla wybierających się do Sofii i chcących pojeździć:

Jestem daleki od polecania tego miejsca w sensie celowego podróżowania do Sofii po to żeby jeździć na nartach – ale skoro już musimy tam być i akurat są warunki do jazdy – to czemu nie…

Aktualizacja 9 kwietnia 2014: popatrzcie też na rady chdnisxa w komentarzach – CENNE!

Vitosha: mapa tras

Vitosha: mapa tras


by 11 Komentarzy

Gore-tex

Dziś kolejny z cyklu postów „jak zostałem szafiarką”. W poprzednim sezonie o tutaj komentowałem zawartość swojej torebki/plecaka, a dziś porozmawiamy o szczególnym rodzaju membrany: tkaninie Gore-tex wynalezionej przez Wilberta Gore jeszcze w latach 60.

Jeśli istnieją ludzie odporni na marketing – to uważam, że zaliczam się do nich. Zanim kupię jakikolwiek kosztowny produkt – staram się zawsze odsiać papkę, sprawdzić co w produkcie jest dobre dla mnie, porozmawiać ze znajomymi których uważam za ekspertów, poczytać. Podobnie było z porządną membraną. Zanim zacząłem używać Gore-texu – do Wisły napadało dużo śniegu. Moje obawy budził nie tylko sam marketing.

Po pierwsze nie byłem pewien czy Gore-tex będzie wystarczająco oddychający lub wystarczająco wodoszczelny i wiatroszczely. Połączenie tych dwóch cech było dla mnie trudne do wyobrażenia. Myślałem, że albo zaparzę się w Gore-tex niczym w foliowym płaszczu przeciwdeszczowym w lecie, albo że nie będzie on naprawdę wodoszczelny. Podczas deszczu ze śniegiem tradycyjna kurtka narciarska z kiepską membraną namaka jak pampers moich córeczek, po nocy poprzedzonej zawodami „kto wypije więcej wody”.  Po dwudziestu minutach przebywania w takich warunkach, taka pielucho-kurtka zaczyna być ciężka i przestaje chronić od wiatru – i wtedy robi sie naprawdę zimno, nawet gdy temperatura jest powyżej zera.

Po drugie na rynku istnieje sporo Gore-texów nieocieplonych. Zastanawiałem się, jak wpłynie to na mój ubiór, jakie dodatkowe warstwy powinienem założyć i czy jest sens kupować warstwę podobną do foliowej ceraty.

Czy te wszystkie argumenty nie podważają sensu kupna Gore-texu? Cóż… Okazało się, że rzeczywistość jest  sporo lepsza od moich obaw.

wodoszczelne suwaki, duże wywietrzniki pod pachami, spory kaptur, szelki przy spodniach i dużo-dużo kieszeni...

wodoszczelne suwaki, duże wywietrzniki pod pachami, spory kaptur, szelki przy spodniach i dużo-dużo kieszeni wszędzie…

Używam obecnie dwóch Gore-texów (i jak przystało na prawdziwą szafiarkę – prezentuję obok jak wygląda Gore-tex na sobie):

Po pierwsze: lekko ocieplone spodnie Rossignol. Generalnie jestem dość odporny na chłód, więc dodatkowa bielizna pod spodnie ponad standard (czytaj: kalesony) jest dla mnie zbędna w 95% przypadków. O założeniu kalesonów myślę dopiero, gdy temperatura spadnie poniżej 20-25 stopni poniżej zera.

Po drugie: nieocieplona kurtka norweskiej firmy Missing Link. Pod kurtką bielizna sportowa i polar. To dość lekki ubiór i generalnie przy niższych temperaturach (poniżej -10) bez wysiłku fizycznego robi się szybko zimno – więc dobrym rozwiązaniem jest wrzucenie do plecaka jakiegoś dobrego izolatora – np. Primaloft. Jeśli jedziecie długo na nieosłoniętym krzesełku, zatrzymaliście się na jedzenie/odpoczynek przy podchodzeniu ski-turowym, albo czekacie dłużej na helikopter – założenie takiego izolatora na ten czas + pierwsze 5 minut wysiłku jest idealnym rozwiązaniem (o primaloft napiszę zresztą osobną notkę).

W obu przypadkach mój Gore-tex sprawdza się idealnie: jest wodoszczelny, wiatroszczelny a jednocześnie oddycha – przepuszcza na zewnątrz pot w postaci pary wodnej. Duże suwaki w kurtce pod pachami pozwalają bardzo szybko zmniejszyć izolację od wiatru i ochłodzić się w razie potrzeby.

Na koniec kilka rad, na co zwrócić uwagę przy kupnie Gore-texu:

  • Sprawdźcie czy odzież posiada oryginalne metki Gore-tex. Gore-tex  jest sprawdzony i w testach wypada zasadniczo lepiej niż membrany uznanych firm outdoorowych np. North Face czy Marmot.
  • Zastanówcie się ile ocieplenia potrzebujecie. Niech grubość ocieplenia będzie waszym świadomym wyborem, a nie konsekwencją np. ładnego koloru jednego z modeli.
  • Sprawdźcie szczegóły: np.
    • ilość zewnętrznych i wewnętrznych kieszeni (są Gore-texy dla wspinaczy które nie mają kieszeni na ręce),
    • czy suwaki pod pachami są wodoszczelne i czy da się je szeroko otworzyć z obu stron,
    • czy kaptur da się założyć na wasz kask,
    • czy spodnie mają szelki, i przedłużony kołnierz z tyłu chroniący nerki i zapobiegający wsypywaniu się śniegu
Norwegia, kwiecień 2013.

Podejście w Møre og Romsdal, Norwegia, kwiecień 2013. Zielono-niebieski nieocieplony Gore-tex alpinistyczny Sweet Protection, i klasyczny czerwony, również nieocieplony Missing Link.