Segregując ostatnio rodzinne fotki, moja mama trafiła na taką:

Pierwsza osoba na nartach od lewej to nie kto inny jak mój dziadek ze strony mamy – Feliks Chentko (1910-1995). Narty wyglądają na ówczesne zjazdówki długości 160-180cm – niestety detale takie jak wiązania czy buty pozostają zamazane. Kije są długie i znając wzrost dziadka wydają się mieć przynajmniej 145cm. Nie jestem w stanie podać dokładnej daty ani miejsca zrobienia fotografii. Po innych zdjęciach dziadka oraz znajomości jego życiorysu szacuję, że był to rok 1934 – 1938 gdzieś w Tatrach.

Niejaki Roman Kordys, alpinista i miłośnik narciarstwa, wspominał w wydanej w 1925 roku książce: „Narciarstwo polskie”, że na początku XX w. Zakopane było „głuchą wsią, przez turystów zupełnie nie odwiedzaną, a same narty należały w tych czasach do przyrządów tak egzotycznych, że ukazanie się narciarza na ulicach miasta wywoływało zbiegowisko”. To zapewne tłumaczy tłumek wkoło dziadka i pozostałych narciarzy na fotce. W „narciarskim” stroju dziadka uwagę przyciąga krawat (!), kamizelka, marynarka oraz uszyte zapewne specjalnie do szusowania krótsze spodnie.

• Tbilisi. Słuchajcie, na początek, muszę to napisać, bo mi to leży na sercu: Tbilisi jest brzydkie. Zabudowa bez planu, rozwalające się domy, wariacka jazda po ulicach, brak przejść dla pieszych. Po prostu Tbilisi potrzebuje kilka lat i trochę ucywilizowania, inwestycji w infrastrukturę. Poza tymi mankamentami, na pewno mogę napisać, że jest bezpiecznie. Po mieście jeździ masa policji. Poruszając się po centrum nie doświadczycie trzech minut, żeby nie zobaczyć radiowozu (wszystkie jeżdżą z włączonymi sygnałami świetlnymi).
• Ludzie. Po prostu przemili. Głupio to napisać, ale po prostu na początku może byliśmy trochę uprzedzeni, bo wygląd przeciętnego Gruzina nie odbiega od wyglądu terrorysty z Czeczenii, albo rezydenta mafii ormiańskiej. Kajam się za to, wstydzę się swoich uprzedzeń opartych na stereotypach, bo stosunek ludzi do nas tutaj jest PRZE-miły. Ludzie są otwarci, gościnni, pomocni, uśmiechnięci, przyjacielscy.
• Jedzenie. Tutaj znowu was zaskoczę. W necie można przeczytać, jak jest pysznie, że gruzińskie jedzenie jest wspaniałe. Będąc tutaj kilka dni, mamy trochę inne odczucia. Owszem – zdarzało się zjeść dobry barani szaszłyk Mcvadi albo kiełbasę Kupati, ale generalnie jedzenie nie urwało nam dupy. Chinkali, czyli gruzińskie pierogi, może nie są złe, ale jakoś pisząc te słowa nie mam ich ochoty powtarzać po raz trzeci. Chaczapuri (rodzaj gruzińskiej pizzy) też nie jest złe – na pewno nie. Mógłbym je zjeść jeszcze wiele razy, i na pewno spróbuję go jeszcze, jeśli kiedyś tu wrócę, ale na pewno nie będzie mi się śnić po nocach.
• Hostel Opera. BARDZO polecam. Miła obsługa, duże, naprawdę duże pokoje. Jest po polsku! Właściciel jest z Rzeszowa, obsługa z podkarpacia. Latem organizują po Kaukazie wyprawy autami terenowymi. Przyjęli nas bardzo ciepło i fajnie. Hostel nie jest w centrum, ale jest niedaleko od metra (15 minut metrem do centrum, pół lari za bilet). Kurs taksówką z centrum to 10-15 lari. Jest tanio, czysto, przestronnie. http://operahostel.pl
• Wypożyczalnia aut. Polecam również bardzo. Dużo lepiej wypożyczyć u Giorgi’ego, niż w sieciówkach. Jest taniej, ale też Giorgi podwiezie wam (i odbierze) auto tam gdzie/skąd chcecie, pokaże wam drogę i może jeszcze podrzuci was gdzie chcecie. Auta może nie są nowe, ale są czyste, sprawne. http://www.carrent.ge