nakreche

narty, na wiele sposobów, subiektywnie


by 8 Komentarzy

Zorganizowane narty dla rodzin z Oltonem – opinia/ocena

Chciałem dziś opisać i ocenić zorganizowaną formę wypoczynku narciarskiego – dedykowaną dla całych rodzin z dziećmi. W styczniu spędziłem tydzień ze szkołą Olton: http://www.olton.com.pl/news/3,wyjazdy-zima.html we włoskim San Martino di Castrozza. W tym poście skupię się osobno na ocenie zarówno takiej formy wyjazdu narciarskiego, oraz na ocenie tej konkretnej szkoły narciarskiej. Zaznaczam, że post nie jest sponsorowany: za jego umieszczenie na blogu nie przyjąłem żadnych korzyści. Nawiasem mówiąc: bloggerzy zapominają często, że wyraźne umieszczenie takiej informacji jest wymagane przez prawo.

Formuła szkoły

zawody dla dzieci

W cenie wyjazdu zostały zawarte:

  • siedem noclegów w hotelu średniej klasy (około 3 gwiazdki)
  • śniadania i obiadokolacje
  • lekcje dla moich córek (6 lat) w godzinach: 10:00-12:30 oraz 13:30-15:30 przez czas trwania wyjazdu (6 dni)
  • skipassy (6 dni)

W cenie wyjazdu NIE zostały zawarte:

  • ubezpieczenia
  • dojazd lub dolot na miejsce
  • lunch na stoku w przerwie między zajęciami, tzn. 12:30 – 13:30

Ocena formuły wyjazdu

przecudne widoki w San Martino

Na tego typu wyjeździe byłem pierwszy raz – dotychczas zawsze sam uczyłem swoje córki i organizowałem wyjazdy sam. Wydaje się, że formuła wyjazdu zorganizowanego ma istotne przewagi nad wyjazdem organizowanym prywatnie:

  • CENA: ze względu na to, że szkoła rezerwuje niemal cały hotel, dziesiątki skipassów i wypełnia całkowicie instruktorom grafik – wydaje się, że nawet ze swoim zarobkiem, jest w stanie zorganizować to o 10-20% taniej, niż gdybym wszystko kupował sam i osobno
  • INTEGRACJA: Moje córki są jeszcze nieśmiałe, i wyobrażam sobie, że gdybym oddał je do jakiejś losowej szkółki – mógłby to być problem: nie chodziłyby zbyt chętnie… (na długo przed wyjazdem podchodziły mnie na różne sposoby, aby jeździć ze mną). W tej formule, jednak instruktorzy są z dziećmi nie tylko na stoku, ale również wieczorami, robią dla nich różne fajne gry i zabawy. Moje dziewczyny już po pierwszym dniu jazdy, bardzo czekały na kolejny dzień. Była okazja do integracji zarówno z instruktorami jak i z innymi dziećmi. Ten aspekt szkoły oceniam bardzo pozytywnie.
  • Nauka PO POLSKU: we Włoszech nie jest to oczywiste. Rzecz jasna polskich instruktorów można znaleźć i we Włoszech czy Austrii, ale ceny o jakie spytałem w ubiegłych sezonach przyprawiły mnie o zawrót głowy (50 EUR/h). W tym przypadku po pierwsze mamy gwarancje, że instruktor będzie mówił po polsku, po drugie, że cena jest sensowna, z góry znana i zawarta w łącznej cenie wyjazdu

Powinienem też uczciwie wskazać parę „cieni” tej formy wyjazdu nad wyjazdem organizowanym samemu:

  • RODACY. Mam czasem przesyt naszymi rodakami przy wyjazdach zagranicznych, o ile wiecie co mam na myśli… Oczywiście 95% z nas zachowuje się z klasą i kulturalnie, ale te 5% przyprawia mnie zawsze o ból głowy. Tak było i tym razem: byli ludzie którzy rzucali się na bufet i nakładali sobie kopczyki jedzenia, które niemal spadało z talerza, zdarzali się tacy, którzy robili awantury obsłudze hotelu (np. o to, że nie zapłacą city tax w wys. 1 EUR/dziennie). W tej formule wyjazdu musimy uzbroić się w cierpliwość i znosić te 5% kochanych rodaków, które zapewne będzie bardziej rzucać się w oczy niż pozostałe 95% normalnych, fajnych ludzi
  • Zakładając, że coś na wyjeździe byłoby nie po naszej myśli (np. instruktor, jedzenie, hotel) – mamy niewielką możliwość zmiany tego czynnika. U Oltona wszystko wyszło okay, ale wyobrażam sobie, że jeśli organizowałbym wyjazd sam – miałbym większy wpływ gdyby coś „nie zagrało”. Dlatego pewnie lepiej korzystać ze szkół i wyjazdów sprawdzonych przez siebie, bądź poleconych przez kogoś, kogo opinię szanujemy.

Ocena szkoły Olton

Aperol 😉

Moim zdaniem, szkoła Olton jest godna polecenia. Na szczególną uwagę zasługują następujące punkty:

  • Instruktorzy. Pisałem już osobny post o super instruktorze, jakiego dostały moje córki TUTAJ. To punkt nie do przecenienia. Jestem przekonany, że podczas tych 6 dni jazdy nauczyły się więcej, niż nauczyłbym je sam. Moje sześciolatki ostatniego dnia zjechały czarną trasą. Jestem z nich bardzo dumny.
  • Właściciel. Komunikatywny, pozytywny, z indywidualnym podejściem. Jeździ na nartach i na bieżąco „dogląda” biznesu. To chyba ważne i jestem przekonany, że przysłowie „pańskie oko konia tuczy” działa w tym przypadku bardzo dobrze.
  • Hotel. Bardzo dobra obsługa, bardzo dobre jedzenie. Mimo, że we Włoszech jestem średnio 3-4 razy w roku, to był chyba pierwszy raz, gdy za każdym razem jadłem typowo włoskie kolacje… Najpierw Antipasti lub Contorno, potem Primi Piatti (makaron pod różnymi postaciami, w różnych sosach i konfiguracjach), wreszcie Secondi Piatti (danie główne: mięso lub ryba) i na koniec deser. Wszystko do wyboru w formie menu (codziennie ok. 3-4 różnych Primi, 3-4 Secondi, 2-3 desery), osobne kid’s menu (pizza, sznycelki, kiełbaska, pasta pomodorro – każde dziecko znajdzie coś dla siebie). Jedzenie było genialne. Jedyny minus jaki przychodzi mi do głowy, to potencjalne parę kilo do przodu dla osób o słabej woli.
  • Wybór miejsca: San Martino. Nie byłem tam nigdy wcześniej. Ośrodek jest całkiem spory (dużo tras o każdej trudności), ale jest w nim ZNACZNIE bardziej pusto niż w obleganych Bormio, Livigno, Madonna di Campiglio, Marilleva, Kronplatz, itd. W czasie tygodnia (poza weekendami), na czerwone i czarne trasy wjeżdża puste około 80-90% kanap. Trasy są puste i dzięki temu pod koniec dnia w dobrym stanie. Bardzo ważne jest przy tym bezpieczeństwo dzieciaków: wiemy wszyscy jak wielu jest na stokach szybko jeżdżących koszmarnych idiotów bez kontroli i umiejętności: na zatłoczonych trasach o wypadek znacznie łatwiej niż w pustym San Martino. Należy dodać, że San Martino jest tańsze niż wymienione stacje narciarskie. Przykładowe porównanie cen na stoku: Aperol Spritz w San Martino: 3 EUR, w Madonna: 6 EUR. Spetzle w San Martino: 8 EUR, w Madonna: 12 EUR, itd.

Ciężko znaleźć mi minusy tej konkretnej szkoły. Ja bardzo chętnie wrócę do Oltona za rok, o ile będzie miał dla mnie miejsce. Adres WWW szkoły: http://www.olton.com.pl

A co u mnie poza tym? Odliczam dni do Maroko! Nie jeździłem nigdy w Afryce! 🙂

 


by 8 Komentarzy

Jak ważny jest instruktor

Jeśli czytacie bloga regularnie – to pewnie pamiętacie moje przejścia i utyskiwanie na instruktorów narciarskich. Mój pogląd bardzo się zmienił, a moje dziewczyny wreszcie trafiły na wspaniałego instruktora.

1. Ma doskonałe przygotowanie dydaktyczne. Sam nigdy nikogo nie uczyłem jeździć – robiłem to z córkami „na czuja”. Trochę z daleka podglądałem – nasz instruktor dokładnie obserwuje dzieci, poprawia każdy drobny błąd, czasem daje indywidulane ćwiczenia. Efekty mnie zdumiały.

2. Ma autentyczą i prawdziwą sympatię do dzieciaków i mega kontakt z nimi. To powoduje, że moje córki nie mogą się doczekać zajęć. Pewnie na niewiele zda się przygotowanie dydatkyczne jeśli dzieci by nie lubiły instruktora. One doskonale wyczuwają, kto naprawdę je lubi, i tę sympatię zwracają w dwójnasób.

3. Praktyka mówi mu gdzie dzieciaki mają granice i gdzie można je zabrać. Sam nie wziąłbym ich tak szybko na czerwoną trasę. On wiedział dokładnie kiedy można to zrobić.

4. Moje córki mają na mnie „sposoby”. Przytulanie, łezka, smutne spojrzenie w oczy – to po prostu małe kobietki, które wiedzą dobrze gdzie nacisnąć, żebym przynajmniej czasem zachował się tak jak one chcą. Przy instruktorze, w grupce innych dzieci – te sposoby nie działają. Na szczęście.

Te wszystkie opisane powyżej cechy powodują, że pierwszy raz w życiu jestem absolutnie przekonany, że nie dałbym rady z maluchami poczynić takich postępów jak udało się jemu. Dziewczyny śmigają po trudnych, czerwonych trasach, wjeżdżają na muldy. Przecierałem też ze zdumienia oczy, kiedy po zajęciach, już „na luzie”, moje gwiazdy, które normalnie nieśmiałe i nieodstępujące mnie na krok (“wszędzie z tatą”) – jeździły sobie SAME na orczyku w górę, potem zjazd z górki, same do kolejki, znowu w górę, i tak parę razy. Także kochani – trzeba dobrze trafić. Ja miałem tym razem szczęście. Jeśli Pan to czyta, Panie Ignacy – to mega dzięki, kask z głowy, szacunek!

PS. Mam wrażenie, że do grupy sześciolatków chętnie dołączyłaby większość mamuś wszystkich dzieci z całego wyjazdu – jeśli wiecie co mam na myśli 😉

PPS. Jeździłem ze szkołą Olton (to nie jest post sponsorowany ani product placement).


by 4 Komentarze >

Późno zaczynamy sezon w tym roku: Rodzinnie w Alpach – rozruch przed „właściwym” sezonem dla mnie, nauka dla moich maluchów (pierwszy raz w szkółce narciarskiej)… mamy tym razem szczęście do naprawdę fajnego instruktora, który super komunikuje się z dzieciakami. Zbieram się z napisaniem dłuższego postu o szkółkach i narciarskich wyjazdach zorganizowanych. A tymczasem – życzcie nam słońca!


by 7 Komentarzy

Polacy na K2 czyli stu tragarzy…

Tak, to nie pomyłka: stu tragarzy. http://wyborcza.pl/7,154903,22849620,polscy-himalaisci-w-drodze-pod-k2-od-10-do-70-stopni-i-pod.html
Stu tragarzy potrzebuje grupka Polaków, która dostała bańkę od rządu, by zdobyć K2. Wspinanie i himalaizm to piękny sport – szczególnie wejścia w stylu alpejskim…

Poza tym – samotne obcowanie z górami, wsłuchanie się w siebie, natura i cisza wkoło… To jest coś czego ja szukam w górach. A stu tragarzy… Ciekawym, czy media napiszą, gdy któryś z nich zginie, albo straci z powodu odmrożeń palce czy dłoń… Pochylą się wtedy dziennikarze?
I nie: nie hejtuję, niech sobie robią co chcą – mają w końcu naszą kasę… Życzę im, by się udało i pewnie będę śledził te wszystkie wiadomości… Chcę tylko powiedzieć, że jednak stu tragarzy to NIE jest moja wrażliwość. Znacznie większy podziw niż ta grupka, budzi we mnie np. Kurtyka, Raganowicz czy Tomaszewski.

I jeszcze jedno – smutne, że strony kręcące bekę z samorozwoju i coachingu, drą przy okazji łacha z himalaizmu:

 


by 9 Komentarzy

Czemu jesteśmy takimi chujami?

Wiedza tajemna

Ubiegły grudzień czy styczeń. Grupa fejsbukowa freeriderzy. W szczyrku spadło trochę świeżego. Facet wrzuca fotkę – fajne pole, sporo puchu, narciarz stawia piękną firankę za sobą. Daję mu lajka – warunki wyglądają naprawę extra. Ale po chwili myślę, że może w weekend będę miał chwilę by skoczyć w Beskid. Zadaję pytanie „czy mógłbyś napisać gdzie jest zrobiona fotka?”. Cisza. W końcu znajomy tego od fotki daje tylko smileysa.
Po kilku kolejnych fotkach i paru innych nieodpowiedzianych pytaniach „skąd to” – zaczynam rozumieć o co chodzi. Panowie są posiadaczami prawdziwej wiedzy tajemnej, a my – tłuszcza – porysujemy im stoki w sikret-spocie. Mamy się tylko zadowolić że łaskawy pan rzucił nam na fejsa ochłap-fotkę. Łaskawy pan? Nie – zwykły burak.

No friends

Mija jakiś czas. Czytam jakieś forum freeriderskie. Kolejny raz pojawia się hasło „no friends on a powder day”. W skrócie chodzi o to, że jak spadnie puch, to możesz zapomnieć o kolegach – musisz dbać o siebie, przepchać się po chamsku do gondoli – i olać wszystkich żeby tylko samemu założyć pierwszy ślad. Masz mieć w dupie kumpli, i oni powinni ci to potem wybaczyć bo przecież był świeży opad. Takie zwykłe, prymitywne skurwysyństwo. I jeszcze jak pięknie wytłumaczone. To może powinniśmy pójść dalej? Np. wpychać się w kolejki w supermarkecie jeśli nam się spieszy? Najłatwiej przed słabszych: przed staruszki!

Te straszne skutery

Znowu mija jakiś czas. Czytam znowu forum. Dziewczę na skitourach spotkało parę skuterów śnieżnych i wedle jej słów ich kierowcy źle się zachowywali, śmiecili. (cóż bywa: źle się zachowują czasem lekarze, czasem rowerzyści, czasem księża, a czasem uchodźcy… jednak ludzie, mieniący się inteligentnymi piętnują konkretne zachowania, a nie wszystkich ludzi należących do danej grupy… nie dzielą na „my” i „oni” niczym rządząca partia). Pod postem jednak hejt na kierowców skuterów śnieżnych. Wszystkich, wcale nie tych konkretnych. Jechanie po sterotypach. Grupowicze wymieniają się między sobą planami rozpinania żyłek między drzewami żeby skutery powstrzymać. Fala obrzydliwego, śmierdzącego hejtu.

Te straszne splitboardy

Inne forum, inna sytuacja: skitourowcy robią hejt na spliboarderów. Zakładają im w końcu bana na swoją grupę. Splitboarderzy nie mogą już na nią pisać, bo „robią bałagan”… Chyba też dlatego, że nie są „prawdziwymi narciarzami”… Tak jak czarni nie mogą być przecież „prawdziwymi polakami”.

Co się z nami stało? Czemu zachowujemy się tak dennie? Skąd w nas tyle jadu, nienawiści? Przecież wydawałoby się, że jesteśmy wyzwoloną grupą ludzi. Że sport, góry, prędkość, śnieg i wiatr dają nam dystans. Że jesteśmy uśmiechniętymi luzakami. A nie zgorzkniałymi looserami. Czy nie powinny łączyć nas wszystkich góry, miłość do tego samego sportu? Czy nie powinniśmy się cieszyć, że kolega będzie mógł fajnie zjechać w miejscu, w którym nam było dobrze tydzień temu?

Dostaję sporo maili od czytelników bloga i książki: komentujecie mało, ale po statsach i mojej skrzynce widać że czytacie. Nie wyobrażam sobie bym kogokolwiek mógł potraktować w taki sposób: zlać, przemilczeć i pysznić się, że udało mi się znaleźć pustą górkę… Dostałem dotychczas – nie przesadzam – grubo ponad 100 pytań – głównie dotyczących wyjazdów w dzikie miejsca. Zawsze znajdowałem czas by odpowiedzieć, czy pogadać przez telefon…

Zastanawiam się czasami, czy ten obrzydliwy hejt, to jakaś nasza narodowa przypadłość…


by Dodaj komentarz >

Wychodzi na to, że reportaż z listopadowego Logo chyba się dobrze wczytał, bo w grudniowym jest kolejny: tym razem o freeride na Spitsbergenie. Takietam moje reportażowe wynurzenia. Jak ktoś książkę czytał, to niespodzianek nie będzie. Tuż za moim reportażem, Franek Przeradzki przedstawia i tłumaczy słownik narciarski – tak na luzie i miło – można się uśmiechnąć. Poza tym jak to w Logo – dużo o stylu dla modnych facetów, sporo gadżetów. Grudniowy numer od wczoraj w kioskach.