nakreche

narty, na wiele sposobów, subiektywnie

Sroczi a nie Soczi

9 Komentarzy

1337453882319_4824167Ponieważ w mediach coraz więcej Soczi – chciałbym podzielić się stosunkiem jaki mam do tej Olimpiady.

Na początek zacytuję Mistrza

„Wszyscy mówią: Olimpiada! Olimpiada! A ja olimpiady na oczy nie widziałem. A skąd! (…) Co się stało? Nie wiem i szczerze mówiąc, ani mi się nie chce, ani nie widzę potrzeby dociekania. Olimpiada to margines, i tyle. Kiedyś centrum, dziś margines. Niedługo wymrą ci, co pamiętają centrum, margines pozostanie, będzie się zgodnie z swą marginalną naturą dalej marginalizował;”
Jerzy Pilch, Drugi Dziennik, wpis z 18 sierpnia 2012

Równia Pochyła

Calgary 1988. Pamiętam Calgary jakby było wczoraj. Calgary to było wydarzenie na które czekałem miesiącami. Pamiętam dokładnie ceremonię otwarcia oglądaną z wypiekami na czarno-białym telewizorze u babci. Był to jeszcze czas takich drużyn jak ZSRR, NRD, RFN i Czechosłowacja. Pamiętam dokładnie jakie emocje budziło we mnie już wtedy narciarstwo alpesjkie. Pamiętam dokładnie radość Tomby z medalu… Zresztą takie nazwiska jak Zurbigriggen czy Tomba pozostaną w mojej głowie do końca życia. Do tego absolutnie niepokonany Matti Nykanen – geniusz skoków. Tak, tak moi kochani: możecie mówić, że nasz Orzeł z Wisły jest najlepszym skoczkiem narciarskim wszechczasów, ale to nie Adam Małysz, a właśnie Matti Nykanen zdobył dwa złote medale na jednej Olimpiadzie – właśnie w Calgary. Wreszcie Olimpiada w Calgary to nie tylko uniesienia sportowe, bo nie napisać o przecudnej enerdowskiej łyżwiarce Katarinie Witt w której kochałem się do szaleństwa – to jak nie napisać o Calgary wcale.

Potem przyszło Albertville 1992. To nie to samo, co Calgary. Czuć było już tę dewaluację… MKOL zastanawiał się jak przyciągać ludzi przed ekrany i zaczął wprowadzać durne dyscypliny: short track, skeleton, snowboard, curling… Patrzyłem na to z zainteresowaniem. Ale wtedy jeszcze nie wiedziałem, że ta moja ciekawość to jak ciekawość pierwszego Big Brothera: patrzysz sobie z lekkim zdziwieniem, trochę z dystansu, obserwujesz… Ale raz. Zadnego z kolejnych dwudziestu Big Brotherów już nie oglądasz… Podobnie jak short tracka i skeletonu… Jedyny short track w życiu jaki oglądałem – to short track z Albertville. Short track – Januszem Dzięciołem Olimpiady. Ale mimo to i ta Olimpiada miała moich bohaterów. Bohaterem numer jeden był, dystansując całą resztę, Wiktor Pietrenko. Jeśli oglądaliście Albertville, to zapewne pamiętacie jakie piruety wywijał Pietrenko. A pamiętacie jego pokazowego rock and rolla po tym jak zdobył już złoto? Dżizas, jak ja chciałem tak tańczyć na lodzie jak Pietrenko, takie Salchow’y i Toeloop’y skakać, i przede wszystkim taki aplauz zbierać… Wśród alpejczyków cały czas dominował Tomba i był zdecydowanie moim bohaterem numer #2. W zasadzie przyznaję się tu i teraz do strasznej zdrady. Pietrenko przed Tombą? Baleciarz na łyżwach przed narciarzem? Cóż. Z pewnym wstydem przyznaję, że tak właśnie było podczas Albertville.

hd_3c85185a4e0094287271a5053caa997fLillehammer 1994 pozostawiło po sobie większy niesmak. W komitecie olimpijskim marketingowe zagrywki były już zakorzenione. Ale po raz pierwszy dały o sobie znać z taką mocą: zdecydowano, że zimowa olimpiada nie będzie w tych samych latach co letnia, bo się ludziom nudzi, i mniej na reklamy patrzą. Zrobiono więc wyjątkowo zimową olimpiadę po dwóch latach zamiast po czterech, żeby było naprzemiennie z olimpiadą letnią. Wyobrażacie sobie? Starożytni Grecy robili Olimpiadę co 4 lata, wszystkie nowożytne igrzyska począwszy od XIX wieku były co 4 lata, ale MKOL postanowił, że pierdoli Greków, pierdoli tradycję, bo ważne, żeby lepiej się im transmisja sprzedawała. Nieźle, nie? W głowie z Lillehammer pozostał mi głównie incydent między dwoma łyżwiarkami figurowymi: bodajże małżonek jednej – Tonii Harding pobił drugą – Nancy Kerrigan. Utkwiło mi w głowie, jakżesz podniecały się tym media i jak niewiele miało to wspólnego z samym sportem. No okay… może w głowie został jeszcze Bjorn Daehlie i jego tryumf okupiony potwornym zmęczeniem w biegu na 10 i 25km. Bez Wikipedii więcej nazwisk nie wymienię mimo, iż pamiętam, że Lillehammer umiarkowanie dokładnie śledziłem.

Nagano 1998, Salt Lake City 2002 i Turyn 2006 w zasadzie zlewają mi się w jedność. Jedyny wyjątek, jedyny rodzynek, to piękna (choć przegrana) walka o złoto Małysza z Ammanem w Salt Lake City. Poza tym – nie jestem w stanie wymienić żadnych nazwisk, żadnych bohaterów, żadnych epizodów, żadnych emocji. Kiedyś centrum, dziś margines… A o Vancouver 2010 w zasadzie zupełnie zapomniałem, że w ogóle się wydarzyły…

auto-311641A Soczi? Zjechaliśmy równią pochyłą. Do całego wspomnianego marketingu MKOL, dochodzi jeszcze reżim Putina, tysiące skrzywdzonych wysiedlonych, wyzyskanych ludzi, mafia i koszmarna korupcja podczas budowy obiektów olimpijskich i ksenofobia samych Ruskich poczynając od samej wierchuszki. Sorry, ale ja mam w dupie te igrzyska i te 50 miliardów zielonych, które na nie wydali…

9 thoughts on “Sroczi a nie Soczi

  1. Bardzo celnie kolego! Brakowalo mi tylko jeszcze Sarajewa w opisie!

  2. prymitywne i pod publiczke. Chciałeś zaistnieć no i zaistniałeś-nieomylny i jedyny w wyrażaniu opinii-trochę wulgaryzmów i polityki -i” łosie „czytają .Mistrzu,a co ty proponujesz?co zamiast olimpiad,sportu?zresztą kim ty jesteś ,że niweczysz takimi wypocinami-przygotowania sportowców,walkę o medale,niszczysz autorytety młodzieży.Kim jesteś-odpowiedz,chyba ,ze nie masz czasu bo wsuwasz krakersiki przed kompem i piszesz kolejne gnioty np.na temat – :-aborcji u pingwinów-.Nie pozdrawiam.

    • Wasylij!
      poruszyles kilka punktów – pozwol, ze sie ustosunkuje:
      1. idealy mlodziezy: uwazam, ze jednym postem, w ktorym wyrazam swoje zdanie nie jestem w stanie zniszczyc niczyich idealow – przypisujesz mi troche zbyt wielka sile. inna sprawa, ze mlodziez nie jest glupia, i widzi dokladnie, ze w olimpiadzie chodzi o tylko o kase i reklamy, a idealy olimpizmu gdzies sie MKOL’owi zapodzialy… wystarczy poczytac komentarze mlodziezy na forach dot. ostatnich igrzysk olimpijskich i paraolimpijskich w Londynie…
      2. wulgaryzmy: wybacz jesli poczules sie urazony. osobiscie uwazam, ze dobrze postawiona, i niezbyt czesto uzywana „kurwa” nadaje sie doskonale do wyrazania emocji. tak – zdarza mi sie jej uzywac. moj blog to nie szkolka niedzielna.
      3. nie musisz sie ze mna zgadzac: w tej krotkiej notce pokazuje jak sam wspominam zimowe olimpiady i jak moim zdaniem zdewaluowaly sie te idee. to moje zdanie. prywatne. subiektywne. i mam prawo go wyrazac na swoim blogu! 🙂 a Ty masz prawo to komentowac. sam – zamiast udowodnic i pokazac jak piekna bedzie zimowa olimpiada w Soczi uzywasz argumentow ad personam. nie dam sie sprowokowac! 🙂
      pozdrawiam Cie serdecznie,
      autor

    • Wasilij, człowieku, o jakich autorytetach Ty piszesz?! To są $$$$$, a nie żadne autorytety!!!! Autor ujął bardzo celnie to o czym media milczą! A czemu milczą? Bo też zależy im na $$$$ z reklam!!!!

    • Oddaj lepiej laptopa wnukom, dziadku!

  3. A oprócz tego wszystkiego – szczęście będzie jeśli w Soczi nie wydarzy się drugie Monachium…

  4. Pingback: Stoch Mistrzem Olimpijskim | nakreche

  5. Pingback: Igrzyska pomazane gównem | nakreche

Skomentuj tutaj (pole email możesz zostawić puste)...

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s